در حسرت دیدار تو آواره ترینم

boz — Sun, 14 Sep 2008 08:28:22 GMT

عصیان خدا

گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد میکردم
سکه خورشید را در کوره ظلمت رها سازند
خادمان باغ دنیا را ز روی خشم میگفتم
برگ زرد ماه را از شاخه ها جدا سازند

نیمه شب در پرده های بارگاه کبریای خویش
پنجهء خشم خروشانم را زیر و رو میریخت
دستهای خسته ام بعد از هزاران سال خاموشی
کوهها را در دهان باز دریاها فرو میریخت

میگشودم بند از پای هزاران اختر تبدار
میفاندم خون آتش در رگ خاموش جنگلها
میدریدم پرده های دود را تا در خرو باد
دختر آتش برقصد مست در آغوش جنگلها

میدمیدم در نی افسونی باد شبانگاهی
تا ز بستر رودها ، چون مارهای تشنه ، برخیزید
خسته از عمری بروی سینه ای مرطوب لغزیدن
در دل مرداب تار آسمان شب فرو ریزند

بادها را نرم میگفتم که بر شط شب تبدار
زورق سرمست عطر سرخ گلها را روان سازند
گورها را میگشودم تا هزاران روح سرگردان
بار دیگر،در حصار جسمها،خود را نهان سازند

گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد میکردم
آب کوثر را درون کوزهء دوزخ بجوشانند
مشعل سوزنده در کف،گلهء پرهیزکاران را
از چراگاه بهشت سبز دامن برون رانند

خسته از زهد خدائی،نیمه شب در بستر ابلیس
در سراشیب خطائی تازه میجستم پناهی را
میگزیدم دربهای تاج زرین خداوندی
لذت تاریک و دردآلود آغوش گناهی را

زنده یاد فروغ فرخزاد

boz — Thu, 02 Feb 2006 23:22:18 GMT

با سلام به همه بر و بچ

امشب ( صبح ) بعد از کلی غیبت

و فارغ شدن از امتحانا بالاخره نشستم آپ کردم

امیدوارم خوشتون بیاد و به کسی بر نخوره

خاصيت دخترها و پسرهای ايرانی :

دختران ايراني نميتوانند :

- با داشتن چشماني بابا قوري خط چشم نكشند و چشمك نزنند !

- با داشتن رانهايي بد تركيب دامن كوتاه نپوشند و قر ندهند !

- با ديدن يك پسر خوشتيپ ! ميگرن درد نگيرند و غش نكنند !

- قبل از بيرون زفتن از خانه ۳ كيلو پودر به سر و صورت و ته و ما تحت خود نزنند !

- كفش پاشنه ۶۰ سانتي نپوشند و احساس مانكني نكنند !

- با داشتن پاهايي پشمالو جوراب شيشه اي نپوشند و شيلنگ تخته نيندازند !

- روزي ۱۴ ساعت با تلفن حرف نزنند !

- زير مانتوي كوتاه دامن بلند خال خالي نپوشند !

- روزي ۳۰ -۴۰ هزار تومن چرت و پرت نخرند !

- ۲ ساعت به ۲ ساعت لباس عوض نكنند و رنگ و وارنگ نپوشند !

- با داشتن هيكلي جنيفري ! بندري نرقصند و سينه نلرزانند !

- از دوست پسراهايشان براي هم نگويند و لايه اوزون را جر ندهند !

- عشوه شتري نيايند و ناز نكنند !

- از ۳۰ تا پسر شماره نگيرند و به هر ۳۰ تا زنگ نزنند !

پسرهای ايرانی نميتوانند :

- با داشتن هيکلی ضايع تی شرت تنگ نپوشند و فيگور نگيرند !

- از کلاس پنجم دبستان سه تيغ نکنند و After Shave نزنند !

- جلوي مدرسه دخترانه نايستند و سيگار چاق نكنند !

- با ديدن يك فروند دختر جو زده نشوند و تيكه جواتي بار نكنند !

- پس از ورود به دبيرستان سيگاري نشوند و گوز گوز نكنند !

- در صورت نبودن امكانات به در و ديوار فرو نكنند !

- پس از يافتن اولين پشم در بدن خود احساس مردانگي نكنند و به فكر ازدواج نيفتند !

- در مقابل دخترها احساس بامزه بودن نكنند و . . . و شعر نگويند !

- ادعاي با معرفتي و با مرامي و خلاف سنگيني نكنند !

- كت و شلوار صورتي با پيراهن زرد نپوشند و كراوات قهواي نوك ممه اي نزنند !

- در آن واحد با N تا دختر رفيق نباشند و به هر N تاشون قول ازدواج ندهند !

- احساس غيرتي بودن نكنند و را به راه به آبجي كوچيكه گير . . . ندهند !

- از ۹ سالگي پشت ماشين باباشون نشينند و خوار و مادر ماشين را پیوند ندهند !

- احساس خوشتيپي و خوشگلي نكنند و خود را دختر كش ندانند !

- در وبلاگشان فقط به دخترها لينك ندهند و فقط براي دخترها لوگو و تمپليت نسازند !

boz — Wed, 28 Dec 2005 08:43:18 GMT


	من درس دارم امتحان پایان ترم دارم نمی تونم آپ کنم قول بدین که تنهام نذارین بالاخره مي ميري

	خب، مي بينم كه حسابي به خودت مي رسي از خودت مراقبت مي كني. نيازهايت را بر آورده مي كني. خوب گوش مي دي يا مي خوني ، درباره رژيم غذايي ، تغذيه ، خواب و سم زدايي از بدن ، همين طور خريدن وسايلي كه ميگن به درد ورزش مي خوره . و گياهان دارويي براي تجديد قوا ، وقتي كه آسيب مي بيني . صابون هايي كه تن را تميز مي كنن . افشانه هايي كه بوي بد را از بين مي برن . مايعاتي كه اسيد ها و حشره كش ها را خنثي مي كنن . اضافه وزن مجاز براي افزايش قدرت و اندازه عضلات . زدن آمپولهاي ايمني . و خوردن قرص هاي نيرو زا . اما يادت باشه كه بعد از همه اينها بالاخره قصه به پايان مي رسه ... مي توني سيگار رو ترك كني ، اما آخر مي ميري . دور مواد را خط بكشي ، اما آخر مي ميري . خود را از خوردن غذاهاي چرب و سرخ كردني منع كني ، و در سلامت كامل باشي ، اما باز مي ميري . مي گساري هم كه نكني ، باز مي ميري . دوركارهاي خلاف رو خط بكشي ، باز مي ميري . از نوشيدن قهوه صرف نظر كني و كيفور نشي ، باز مي ميري ، آخرش مي ميري . بالاخره مي ميري ، دست آخر مي ميري . آخرش مي ميري . مي توني نرمش كردن رو از سر بگيري ، اما وقتي موسيقي تموم بشه ، مي ميري . توي اتومبيل كمربند ايمني هم ببندي ، باز هم مي ميري . از نيكوتين فاصله بگيري ، باز هم مي ميري . مي توني ورزش كني تا چربي رانهات آب بشه ، خوش تيپ تر و تو دل برو تر مي شي، اما باز مي ميري . حمام آفتاب هم كه نگيري ، باز مي ميري . مي توني اون بالا تو آسمون ، پي بشقاب پرنده بگردي شايد اونا تو رو به مريخ ببرن ، اما اونجا هم بالا خره مي ميري . بالا خره مي ميري ، در نهايت مي ميري . آخر ، يك زماني ، مي ميري . با كفش هاي ريبوك و نايكو آديداس مي توني تو آسمونا سير كني ، اما اونجا هم بالاخره مي ميري . داروهاي نيروبخش هم كه بخوري ، بالاخره مي ميري. روده ات رو هم كه سالم نگه داري باز مي ميري . مي توني خودت رو منجمد كني و در زمان معلق بموني ، اما همين كه يخت رو باز كنن ، بالاخره مي ميري . مي توني ازدواج كني ، اما باز هم مي ميري . به نقطه اوج هم كه برسي ، بالاخره مي ميري . مي توني خودت رو از شر فشارهاي روحي خلاص كني ، استراحت كني ، آزمايش ايدز ، و تست ورزش بدي ، به غرب ، اونجا كه هوا آفتابيست و از رطوبت خبري نيست نقل مكان كني و تا صد سال زنده بموني اما بالاخره مي ميري . سرانجام ، در آخر كار مي ميري . سدر نهايت ، خواه نا خواه مي ميري . پس بهتره حالا كه زنده هستي از زندگي لذت ببري قبل از اينكه غزل خداحافظي رو بخوني ، چون بالاخره ، در آخر كار مي ميري. شل سیلور استاین

boz — Sat, 17 Dec 2005 07:37:18 GMT

سلام به همه. من خیلی ناراحن بیدم . آخه خیلی وقت بید که نمی تونم آپ وکنم

خدا کنه که سرم یه کم خلوت وشه تا ویام آپ وکنم تا اون موقع منو تنها نزارین

یه فال حافظ میگرم به نیت ...... که خیلی دوسش دارم

boz — Tue, 06 Dec 2005 21:11:18 GMT

شعر هایی که نوشتم از حبیب

اگه مثل خودش بخونین بهتره

امیدوارم که شما هم دوست داشته باشین

سر داده در سکوتی

آوای بی نوایی

پیچد در آسمانها

ناله های جدایی

گوید به من دل من

تا کی در انتظاری

دیگر نمی آید باز

فریاد ز بی وفائی

نمانده غمگساری

نمانده آشنایی

ماندم در این تنهایی

ماندم در انتظارت

شهلا چه بی وفائی

شهلای من کجایی

شهلا چه بی وفائی

شهلای من کجایی

شهلا چه بی وفائی

من مرد تنهای شبم

مهر خموشی بر لبم

تنها و غمگین رفته ام

دل از همه گسسته ام

تنهای تنها

غمگین رسوا

تنها و بی فردا منم

من مرد تنهای شبم

صد قصه مانده بر لبم

از شهر تو من رفته ام

کوله بارم را بسته ام

بی فکر فردا

با خود و تنها

عابر این شبها منم

من مرد تنهای شبم

مهر خموشی بر لبم

ای دیر بدست آمده بس زود برفتی

آتش زده اندر من همچو دود برفتی

چون آرزوی تنگ دلان دیر رسیدی

چون دوستی سنگ دلان زود برفتی

زان پیش که در باغ وصال تو دل من

از داغ فراغ تو بر آسود برفتی

نا کُشته من از بند آزاد برفت

نا کرده مرا وصل تو خشنود برفتی

آهنگ به جان من دل سوخته کردی

چون در دل من عشق بیفزود برفتی

ما د ر

بی تو تنها و غریبم

اتاق خالیم بی تو چه سرد

ما د ر

مادر خوب و قشنگم

بدون تو دل من پر درد

فضای خونه بی بوی تو هیچه

صدای تو هنوز اینجا می پیچه

ما د ر

هنوزم تو دلم

تموم قصه هات

جوونه

خاله سوسک دیگه

شعر آشتی مثل قدیما

نمی خونه

ما د ر

شبا با صدای

لالایی های تو

خوابیدم

لالایی مادرم

حالا نوبت توست

تو بخواب امیدم

ما د ر

رفتی و از رفتن تو

قلب آئینه شکسته

کوچه ها در خلوت شب

پنجره ها همه بسته

آسمان خاکستری رنگ

بغض باران در نگاهش

خنجری در سینه دارد

توده ابر سیاهش

بی تو من

از نسل

بارانم

چون ابر

بهارانم

گریانم

بی تو من با

چشم گریان

سیل غم برد آشیانم

خواب سرخ

بوسه هایت

می نشیند بر لبانم

این فال حافظ به نیت دوست عزیزم امیر

خیلی چخلصشم

boz — Sat, 26 Nov 2005 09:23:30 GMT

"خانه دوست كجاست؟"

در فلق بود كه پرسيد سوار:

"خانه دوست كجاست؟" در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

"نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي:
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي‌پرسي
"خانه دوست كجاست."

Where is the friend’s house

:The rider asked in the twilight

Where is the friend’s house
Heaven paused
The passerby bestowed the flood of light on his lips to darkness of sands
And pointed to a poplar and said:

“Near the tree
Is a garden-line greener than God’s dream?
Where love is bluer than the feathers of honesty
Walk to the end of the lane, which emerges from behind puberty
Then turn towards the flower of solitude
Two steps to the flower
Stay by the eternal mythological fountain of earth where a transparent fear will visit you
In the flowing intimacy of the space you will hear a rustling sound
You will see a child
Who has ascended a tall plane tree to pick up chicks from the nest of light?
Ask him
؟Where is the friend’s house

boz — Sun, 20 Nov 2005 13:57:18 GMT

خلقت زن

كيم من دردمند ناتواني
اسيري خسته اي افسرده جاني
تذروي آِشيان بر باد رفته
به دام افتاده اي از ياد رفته
دلم بيمار و لب خاموش و رخ زرد
همه سوز و همه داغ و همه درد
بود آسان علاج درد بيمار
چو دل بيمار شد مشكل شود كار
نه دمسازي كه با وي راز بگويم
نه ياري تا غم دل باز گويم
درين محفل چون من حسرت كشي نيست
بسوز سينه من آتشي نيست
الهي در كمند زن نيفتي
وگر افتي بروز من نيفتي
ميان بر بسته چون خونخواره دشمن
دلازاري به آزار دل من
دلم از خوي او دمساز درد است
زن بد خو بلاي جان مرد است
زنان چون آتش اند از تندخويي
زن و آتش ز يك جنسند گويي
نه تنها نامراد آن دل شكن باد
كه نفرين خدا بر هر چه زن باد
نباشد در مقام حيله و فن
كم از نا پارسا زن پارسا زن
ميفشان دانه در راه تذروي
كه ماوا گيرد از سروي به سروي
وفاداري مجوي از زن كه بيجاست
كزين بر بط نخيزد نغمه راست
درون كعبه شوق دير دارد
سري با تو سري با غير دارد
جهان داور چو گيتي را بنا كرد
پي ايجاد زن انديشهها كرد
مهيا تا كند اجزاي او را
ستاند از لاله و گل رنگ و بو را
ز دريا عمق و از خورشيد گرمي
ز آهن سختي از گلبرگ نرمي
تكاپو از نسيم و مويه از جوي
زنان در مكر و حيلت گونه گونند
زيانند و فريبند و فسونند
چو زن يار كسان شد مار از او به
چون تر دامن بود گل و خار از او به
حذر كن ز آن بت نسرين برودوش
كه هر دم با خسي گردد هم آغوش
منه در محفل عشرت چراغي
كزو پروانه شاخ تر گراييدن به هر سوي
ز امواج خروشان تندخويي
ز روز و شب دورنگي ودورويي
صفا از صبح و شور انگيزي از مي
شكر افشاني و شيريني از ني
ز طبع زهره شادي آفريني
ز پروين شيوه بالا نشيني
ز آتش گرمي و دم سردي از آب
خيال انگيزي از شبهاي مهتاب
گران سنگي ز لعل كوهساري
سبك روحي ز مرغان بهاري
فريب مار و دورانديشي از مور
طراوت از بهشت و جلوه از حور
ز جادوي فلك تزوير و نيرنگ
تكبر از پلنگ آهنين چنگ
ز گرگ تيز دندان كينه جويي
ز طوطي حرف نا سنجيده گويي
ز باد هرزه پو نا استواري
ز دور آسمان نا پايداري
جهاني را به هم آميخت ايزد
همه در قالب زن ريخت ايزد
ندارد در جهان همتاي ديگر
به دنيا در بود دنياي ديگر
ز طبع زن به غير از شر چه خواهي ؟
وزين موجود افسونگر چه خواهي ؟
اگر زن نو گل باغ جهان است
چرا چون خار سرتا پا زبان است ؟
چه بودي گر سراپا گوش بودي
چو گل با صد زبان خاموش بودي
چنين خواندم زماني دركتابي
ز گفتار حكيم نكته يابي
دو نوبت مرد عشرت ساز گردد
در دولت به رويش باز گردد
يكي آن شب كه با گوهر فشاني
ربايد مهر از گنجي كه داني
دگر روزي كه گنجور هوس كيش
به خاك اندر نهد گنجينه خويش

رهی معیری

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا از مرگ مي ترسيد ؟
چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟

- مپنداريد بوم نااميدي باز ،
به بام خاطر من مي كند پرواز ،
مپنداريد جام جانم از اندوه لبريز است .
مگوييد اين سخن تلخ و غم انگيز است –

مگر مي اين چراغ بزم جان مستي نمي آرد ؟
مگر افيون افسون كار
نهال بيخودي را در زمين جان نمي كارد ؟
مگر اين مي پرستي ها و مستي ها
براي يك نفس آسودگي از رنج هستي نيست ؟
مگر دنبال آرامش نمي گرديد ؟
چرا از مرگ مي ترسيد ؟

كجا آرامشي از مرگ خوش تر كس تواند ديد ؟
مي و افيون فريبي تيزبال وتند پروازند
اگر درمان اندوهند ،
خماري جانگزا دارند .

نمي بخشند جان خسته را آرامش جاويد
خوش آن مستي كه هشياري نمي بيند !

چرا از مرگ مي ترسيد ؟
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟
بهشت جاودان آنجاست .
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد ، در بستر گلبوي مرگ مهربان ، آنجاست !
سكوت جاوداني پاسدار شهر خاموشي ست .

همه ذرات هستي ، محو در روياي بي رنگ فراموشي ست .
نه فريادي ، نه آهنگي ، نه آوايي ،
نه ديروزي ، نه امروزي ، نه فردايي ،
زمان در خواب بي فرجام ،
خوش آن خوابي كه بيداري نمي بيند !

سر از بالين اندوه گران خويش برداريد
در اين دوران كه از آزادگي نام و نشاني نيست
در اين دوران كه هرجا ” هركه را زر در ترازو ،
زور در بازوست “ جهان را دست اين نامردم صد رنگ بسپاريد
كه كام از يكدگر گيرند و خون يكدگر ريزند
درين غوغا فرو مانند و غوغاها برانگيزند .

سر از بالين اندوه گران خويش برداريد
همه ، بر آستان مرگ راحت ، سر فرود آريد
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه مي دانيد ؟
چرا زين خواب جان آرام شيرين روي گردانيد ؟
چرا از مرگ مي ترسيد ؟

فریدون مشیری

شبهاي گلوبندك

شبهاي گلوبندك چه ناتمومه
همه كنار هم تو قهوه خونه
يه استكان چايي از دست صادق
خستگي كارو از تن مي رونه
گپ زدناي تلخ با كل محمد
از بي وفايي دوره زمونه
آه غم مشتي تو دود سيگار
از اون ته هاي دل به آسمونه
شهرا مي شه آباد با دستاي ما
چه جاده ها مي سازيم چه قدرا خونه
نصيب مون اما از اين همه هيچ
نه خونه اي داريم و نه آشيونه
غريب و تو غربت دور از ولايت
شعريه كه صادق همش مي خونه
واسه زن و فرزند دلا شده تنگ
از دوري شون پنهون اشكها روونه
به زير لب پرسيد يكي با حسرت
از ماها چي بعدها مي خواد بمونه
جواب دادش ياور كي گفته دنيا
به كام ما اين جور تلخ بايد بمونه
اين شباي سرد چله بزرگه
با همه يلداييش باز بي دوومه
شبهاي گلوبندك چه ناتمومه
همه كنار هم تو قهوه خونه
يه استكان چايي از دست صادق
خستگي كار رو از تن مي رونه

رسول نجفیان

boz — Sat, 12 Nov 2005 20:16:18 GMT

این دو یکی نیست اشتباه نشود

عشق همان دوست داشتن نیست

عشق رویایی است و دوست داشتن دنیایی

عشق با دوست داشتن مقایسه نمی شود که اگر بشود از بین خواهد رفت

عشق خلقت خداوند است ودوست داشتن خلقت عقل و دل انسان

عشق چون خدا یکی است ودوست داشتن برای هر انسان می تواند به تعداد انسانهای دیگر باشد

عشق را مرگی جز جدایی نیست،در حالیکه

دوست داشتن می تواند برای مصلحت دیگری،جدایی را تصمیم بگیرد

عشق روحانی است،ولی دوست داشتن جسمانی،جسم می میرد ولی روح جاودانه است

عشق را کسی نمی تواند کنترل کند چرا که در عشق عقلی نیست

عشق را معنی کردن گناه است،چرا که در لغت نامه زبان نمی گنجد

ولی دوست داشتن محتاج معنی کردن است

عشق با جان انسان است و دوست داشتن با دل انسان

عشق غرور را از انسان می زداید ولی دوست داشتن با غرور رشد می کند

عشق از نظر خدا پاک است و دوست داشتن از نظر انسان

خدا عشق است و انسان دوست داشتن

به درستی که خدا برتر از انسان است

در گذر گاه زمان خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

عشق ها می میرند

رنگها رنگ دگرمی گیرند

و فقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ

دست نا خورده به جامی ماند

سیزده خط برای زندگی

1) دوستت دارم نه به خاطر شخصیت تو ، بلکه به خاطر شخصیتی که من به هنگام با تو بودن دارم

2) هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران

3) هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد ، و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود

4) به چیزی که گذشت غم مخور ، به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن

5) اگر کسی تو را آنقدر که تو می خواهی دوست ندارد ، به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد

6) دوستدار واقعی تو کسی است که دستان تو را بگیرد و ولی قلب تو را لمس کند

7) بد ترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنارش باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید

8) تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ولی برای بعضی افراد ، تمام دنیا هستی

9) هرگز لبخند را ترک نکن حتی وقتی که ناراحتی ، چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند

تو شود

10) زیاد از حد خود را تحت فشار نگذار،بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری

11)همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند،با این حال تو همواره به اعتماد کن و فقط مواظب باش،به کسی که تو را آزرده دوباره اعتماد نکنی

12) خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از آنکه دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد

13) شاید خدا خواسته است که ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخصی مناسب را ، به این ترتیب وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکر گذار باشی

اشعاری از فروغ فرخزاد

دوست داشتن

امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ستاره می بارد

در زمستان دشت کاغذ ها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم

شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه ناپیداست

من دگر به پایان نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا هراسیدن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای می ماند

عطر خواب آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو

کس نیابد دگر نشانه من

روح سوزان و آه مرطوب

بوزد بر تن ترانه من

آه بگذار زین دریچه باز

خفته بر بال گرم رویاها

همره روزها سفر گیرم

بگریزم ز مرز دنیاها

دانی از زندگی چه میخواهم

من تو باشم ، تو ، پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو ، بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو میخواهم

بروم در میان صحراها

سر بسایم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست

من دگر به پایان نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

من از تو می مردم

من از تو می مردم

اما تو زندگانی من بودی

تو با من می رفتی

تو در من می خواندی

وقتی که من خیابانها را

بی هیچ مقصدی می پیمودم

تو با من رفتی

تو در من می خواندی

تو از میان نارون ها ، گنجشکهای عاشق را

به صبح پنجره دعوت می کردی

وقتی که شب مکرر شد

وقتی که شب تمام نمی شد

تو از میان نارون ها ، گنجشکهای عاشق را

به صبح پنجره دعوت می کردی

تو با چراغها یت می آمدی

وقتی که بچه ها می رفتند

و خوشه های اقاقی می خوابیدند

تو با چراغهایت می آمدی ...

تو دستهایت را می بخشیدی

تو چشمهایت را می بخشیدی

تو مهربانیت را می بخشیدی

تو زندگانیت را می بخشیدی

وقتی که من گرسنه بودم

تو مثل نور سرخی بودی

تو لاله ها را می چیدی

تو گوش می دادی

اما مرا نمی دیدی

بي پاسخ

درتاريكي بي آغاز و پايان
دري در روشني انتظارم روييد
خودم رادر پس در تنها نهادم
و به درون نهادم
اتاقي بي روزن تهي نگاهم را پر كرد
سايه اي در من فرود آمد
و همه شباهتم را در ناشناسي خود گم كرد
پس من كجا بودم ؟
شايد زندگي ام در جاي گمشده اي نوسانداشت
و من انعكاسي بودم
كه بي خودانه همه خلوت ها را به هم مي زد
و در پايان همه روياها درسايه بهتي فرو مي رفت
من در پس در تنها مانده بودم
هميشه خودم را در پس يك در تنها ديده ام
گويي وجودم در پاي اين در جا مانده بود
در گنگي آن ريشه داشت
آيا زندگي ام صدايي بي پاسخ نبود ؟
در اتاق بي روزن انعكاسي سرگردان بود
و من درتاريكي خوابم برده بود
در ته خوابم خودم را پيدا كردم
و اين هوشياري خلوت خوابم را آلود
آيا اين هوشياري خطاي تازه من بود ؟
در تاريكي بي آغاز و پايان
فكري در پس در تنها مانده بود
پس من كجا بودم ؟
حس كردم جايي به بيداري مي رسم
همه وجودم رادر روشني اين بيداري تماشا كردم
آيامن سايهگمشده خطايي نبودم ؟
دراتاق بي روزن
انعكاسي نوسان داشت
پس من كجا بودم ؟
درتاريكي بي آغاز و پايان
بهتي در پس در تنها مانده بود

سهراب سپهری

boz — Sat, 05 Nov 2005 08:48:18 GMT

زندگی نامه فروغ فرخزاد

فروغ در دیماه سال ۱۳۱۳ در محلۀ امیریۀ تهران پا به عرصۀ وجود نهاد پدرش محمد فرخ زاد یک نظامی سختگیر بود و مادرش زنی ساده و خوش باور. او فرزند چهارم یک خانوادۀ نه نفری بود
چهار برادر به نامهای امیر مسعود، مهرداد و فریدون و دو خواهر به نامهای پوران و گلوریا
پس از اتمام دوران دبستان به دبیرستان خسروخاور رفت. در همین زمان تحت تاثیر پدرش که علاقمند به شعر و ادبیات بود. کم کم به شعر روی آورد. و دیری نپائید که خود نیز به سرودن پرداخت. خودش می گوید که " در سیزده چهارده سالگی خیلی غزل می ساختم ولی هیچگاه آنها را به چاپ نرساندم. "
در سال ۱۳۲۹ در حالی که ۱٦ سال بیشتر نداشت با نوۀ خالۀ مادرش پرویز شاپور که ۱٥ سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. این عشق و ازدواج ناگهانی بخاطر نیاز فروغ به محبت و مهربانی بود. چیزی که در خانۀ پدری نیافته بود. پس از پایان کلاس سوم دبیرستان به هنرستان بانوان می رود و به آموختن خیاطی و نقاشی می پردازد. از ادامه تحصیلاتش اطلاعاتی در دست نیست.
می گویند که او تحصیلات را قبل از گرفتن دیپلم رها می کند
اولین مجموعۀ شعر او به نام " اسیر " در سال ۱۳۳۱ در سن ۱۷ سالگی منتشر می گردد. کم و بیش اشعاری از او در مجلات به چاپ می رسد.
با به چاپ رسیدن شعر " گنه کردم گناهی پر ز لذت" در یکی از مجلات هیاهوی عظیمی بپا می شود و فروغ را بدکاره می خوانند و از آن پس مورد نا مهربانی های فراوان قرار می گیرد.
" گریزانم از این مردم که با من به ظاهر همدم و یکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت به دامانم دو صد پیرانه بستند "
در سال ۱۳۳۲ با شوهرش به اهواز می رود. دیری نمی پاید که اختلافات زناشوئی باعث برگشت فروغ به تهران می شود
حتی تولد کامیار پسرشان نیز نمی تواند پایه های این زندگی را محکم سازد. سرانجام فروغ در سال ۱۳۳٤ از شوهرش جدا می شود
قانون فرزندش را از او می گیرد. حتی حق دیدنش را. فروغ ۱٦ سال تمام و تا آخر عمرش هرگز فرزندش را ندید
" وقتی اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند
وقتی که چشم های کودکانۀ عشق مرا
با دستمال تیرۀ قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید
چیزی نبود. هیچ چیز بجز تیک تاک ساعت دیواری
دریافتم : باید، باید، باید
دیوانه وار دوست بدارم

مجموعه های از کارهای فروغ فرخزاد
مجموعۀ شعر
ـ اسیر ۱۳۳۱
ـ دیوار ۱۳۳٦
ـ عصیان ۱۳۳٨
ـ تولدی دیگر۱۳٤۱
و مجموعۀ نا تمام ( ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد)

در حوزۀ سینما

ـ پیوندفیلم(یک آتش)که در سال ۱۳۴۱ در دوازدهمین جشنوارۀ فیلم های کوتاه و مستند ونیز در ایتالیا شایستۀ دریافت مدال طلا و نشان برنز شد.

ـ بازی در فیلمی از مراسم خواستگاری در ایران. سفارش موسسۀ ملی کانادا به گلستان فیلم بود.
ـ همکاری در ساختن بخش سوم فیلم ( آب و گرما)
ـ مدیر تهیۀ فیلم مستند ( موج و مرجان و خارا ) به کارگردانی ابراهیم گلستان
ـ مدیر و تهیه و بازی در فیلم نیمه کارۀ ( دریا ) محصول گلستان فیلم
ـ ساختن فیلم مستند ( خانه سیاه است ) از زندگی جذامیان که در زمستان سال ۱۳۴۲ برندۀ جایزۀ بهترین فیلم جشنواره ( اوبرهاوزن ) آلمان شد.
ـ بازی در نمایشنامۀ ( شش شخصیت در جستجوی نویسنده ) اثر لوئیچی پیراندلو در سال
۱۳٤۲
ـ و در سال ۱۳٤٤ از طرف یونسکو فیلمی نیم ساعته و از برناردو برتولوچی فیلمی پانزده دقیقه ای . در رابطه با زندگی فروغ ساخته شد.
دهمین جشنوارۀ فیلم ( اوبرهاوزن ) آلمان جایزۀ بزرگ خود را برای فیلم های مستند به یاد فروغ نام گذاری کرد.
فروغ فرخزاد سرانجام در ۲٤ بهمن سال ۱۳٤٥ به هنگام رانندگی بر اثر تصادف جان سپرد و روز ۲٦ بهمن در گورستان ظهیرالدوله هنگامی که برف می بارید به خاک سپرده شد.

         " شاید حقیقت آن دو دست جوان بود
                                               آن دو دست جوان
                                                            که زیر بارش یکریز برف مدفون شد"

                                                                                                  یادش همیشه گرامی باد

من از تو میمردم

من از تو میمردم
اما تو زندگانی من بودی

تو با من میرفتی
تو در من میخواندی
وقتی که من خیابانها را
بی هیچ مقصدی میپیمودم
تو با من میرفتی
تو در من میخواندی

تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را
به صبح پنجره دعوت میکردی
وقتی که شب مکرر میشد
وقتی که شب تمام نمیشد
تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را
به صبح پنجره دعوت میکردی

تو با چراغهایت میآمدی به کوچهء ما
تو با چراغهایت میآمدی
وقتی که بچه ها میرفتند
و خوشه های اقاقی میخوابیدند
و من در آینه تنها میماندم
تو با چراغهایت میآمدی ....

تو دستهایت را میبخشیدی
تو چشمهایت را میبخشیدی
تو مهربانیت را میبخشیدی
وقتی که من گرسنه بودم
تو زندگانیت را میبخشیدی
تو مثل نور سخی بودی

تو لاله ها را میچیدی
و گیسوانم را میپوشاندی
وقتی که گیسوان من از عریانی میلرزیدند
تو لاله ها را میچیدی

تو گونه هایت را میچسباندی
به اضطراب پستان هایم
وقتی که من دیگر
چیزی نداشتم که بگویم
تو گونه هایت را میچسباندی
به اضطراب پستان هایم

و گوش میدادی
به خون من که ناله کنان میرفت
و عشق من که گریه کنان میمرد

تو گوش میدادی اما مرا نمیدیدی

زندگی

آه ای زندگی منم که هنوز
با همه پوچی از تو لبريزم
نه به فکرم که رشته پاره کنم
نه بر آنم که از تو بگريزم

همه ذرات جسم خاکی من
از تو، ای شعر گرم، در سوزند
آسمانهای صاف را مانند
که لبالب ز بادهء روزند

با هزاران جوانه می خواند
بوتهء نسترن سرود ترا
هر نسيمی که می وزد در باغ
می رساند به او درود ترا

من ترا در تو جستجو کردم
نه در آن خوابهای رویایی
در دو دست تو سخت کاویدم
پر شدم، پر شدم، ز زيبائی

پر شدم از ترانه های سياه
پر شدم از ترانه های سپید
از هزاران شراره های نیاز
از هزاران جرقه های امید

حیف از آن روزها که من با خشم
به تو چون دشمنی نظر کردم
پوچ پنداشتم فریب ترا
ز تو ماندم، ترا هدر کردم

غافل از آن که تو بجائی و من
همچو آبی روان که در گذرم
گمشده در غبار شوم زوال
ره تاريک مرگ می سپرم

آه، ای زندگی من آینه ام
از تو چشمم پر از نگاه شود
ورنه گر مرگ من بنگرد در من
روی آئینه ام سياه شود

عاشقم، عاشق ستارهء صبح
عاشق ابرهای سرگردان
عاشق روزهای بارانی
عاشق هر چه نام تست بر آن

می مکم با وجود تشنهء خويش
خون سوزان لحظه های ترا
آنچنان از تو کام می گیرم
تا بخشم آورم خدای ترا!

boz — Sat, 29 Oct 2005 07:12:18 GMT

ديدار

عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟

امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه !

امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟

فریدون مشیری

کوچه

بي تو، مهتاب‌شبي، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آم كه شبي باهم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاي نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فروريخته در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد، تو به من گفتي:

” از اين عشق حذر كن!

لحظه‌اي چند بر اين آب نظر كن،

آب، آيينة عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌” حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمناي تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم ...“

باز گفتم كه : ” تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم! “

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، نالة تلخي زد و بگريخت ...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد كه : دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم.

نگسستم، نرميدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ...

بي تو، اما، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

زندگی‌نامه

صادق هدايت در سه شنبه 28 بهمن ماه 1281 در خانه پدري در تهران تولد يافت. پدرش هدايت قلي خان هدايت (اعتضادالملك)‌ فرزند جعفرقلي خان هدايت(نيرالملك) و مادرش خانم عذري- زيورالملك هدايت دختر حسين قلي خان مخبرالدوله دوم بود. پدر و مادر صادق از تبار رضا قلي خان هدايت يكي از معروفترين نويسندگان، شعرا و مورخان قرن سيزدهم ايران ميباشد كه خود از بازماندگان كمال خجندي بوده است. او در سال 1287 وارد دوره ابتدايي در مدرسه علميه تهران شد و پس از اتمام اين دوره تحصيلي در سال 1293 دوره متوسطه را در دبيرستان دارالفنون آغاز كرد. در سال 1295 ناراحتي چشم براي او پيش آمد كه در نتيجه در تحصيل او وقفه اي حاصل شد ولي در سال 1296 تحصيلات خود را در مدرسه سن لويي تهران ادامه داد كه از همين جا با زبان و ادبيات فرانسه آشنايي پيدا كرد.

در سال 1304 صادق هدايت دوره تحصيلات متوسطه خود را به پايان برد و در سال 1305 همراه عده اي از ديگر دانشجويان ايراني براي تحصيل به بلژيك اعزام گرديد. او ابتدا در بندر (گان) در بلژيك در دانشگاه اين شهر به تحصيل پرداخت ولي از آب و هواي آن شهر و وضع تحصيل خود اظهار نارضايتي مي كرد تا بالاخره او را به پاريس در فرانسه براي ادامه تحصيل منتقل كردند. صادق هدايت در سال 1307 براي اولين بار دست به خودكشي زد و در ساموا حوالي پاريس عزم كرد خود را در رودخانه مارن غرق كند ولي قايقي سررسيد و او را نجات دادند. سرانجام در سال 1309 او به تهران مراجعت كرد و در همين سال در بانك ملي ايران استخدام شد. در اين ايام گروه ربعه شكل گرفت كه عبارت بودند از: بزرگ علوي، مسعود فرزاد، مجتبي مينوي و صادق هدايت. در سال 1311 به اصفهان مسافرت كرد در همين سال از بانك ملي استعفا داده و در اداره كل تجارت مشغول كار شد.

در سال 1312 سفري به شيراز كرد و مدتي در خانه عمويش دكتر كريم هدايت اقامت داشت. در سال 1313 از اداره كل تجارت استعفا داد و در وزارت امور خارجه اشتغال يافت. در سال 1314 از وزارت امور خارجه استعفا داد. در همين سال به تامينات در نظميه تهران احضار و به علت مطالبي كه در كتاب وغ وغ ساهاب درج شده بود مورد بازجويي و اتهام قرار گرفت. در سال 1315 در شركت سهامي كل ساختمان مشغول به كار شد. در همين سال عازم هند شد و تحت نظر محقق و استاد هندي بهرام گور انكل ساريا زبان پهلوي را فرا گرفت. در سال 1316 به تهران مراجعت كرد و مجددا در بانك ملي ايران مشغول به كار شد. در سال 1317 از بانك ملي ايران مجددا استعفا داد و در اداره موسيقي كشور به كار پرداخت و ضمنا همكاري با مجله موسيقي را آغاز كرد و در سال 1319 در دانشكده هنرهاي زيبا با سمت مترجم به كار مشغول شد.

در سال 1322 همكاري با مجله سخن را آغاز كرد. در سال 1324 بر اساس دعوت دانشگاه دولتي آسياي ميانه در ازبكستان عازم تاشكند شد. ضمنا همكاري با مجله پيام نور را آغاز كرد و در همين سال مراسم بزرگداشت صادق هدايت در انجمن فرهنگي ايران و شوروي برگزار شد. در سال 1328 براي شركت در كنگره جهاني هواداران صلح از او دعوت به عمل آمد ولي به دليل مشكلات اداري نتوانست در كنگره حاضر شود. در سال 1329 عازم پاريس شد و در 19 فروردين 1330 در همين شهر بوسيله گاز دست به خودكشي زد. او 48 سال داشت كه خود را از رنج زندگي رهانيد و مزار او در گورستان پرلاشز در پاريس قرار دارد. او تمام مدت عمر كوتاه خود را در خانه پدري زندگي كرد